17/6/2007 - Sabır

Şu dâr-ı dünya, meydân-ı imtihandır ve dâr-ı hizmettir. Lezzet ve ücret ve mükafat yeri değildir. Madem dar-ı hizmettir ve mahal-i ubudiyettir; hastalıklarve musibetler, dînî olmamak ve sabretmek şartıyla o hizmete ve o ubûdiyete çok muvafık oluyor ve kuvvet veriyor. Ve her bir saati, birgün ibadet hükmüne getirdiğinden şekva değil, şükretmek gerektir. Evet ibâdet iki kısımdır: Bir kısmı müsbet, diğeri menfi. Müsbet kısmı malûmdur. Menfî kısmı ise, hastalıklar ve musîbetlerle musîbetzede za’fını ve aczini hissedip Rabb-ı Rahîmine ilticakarane teveccüh edip O’nu düşünüp O’na yalvarıp hâlis bir ubudiyet yapar. Bu ubûdiyete riya giremez, halistir. Eğer sabretse, musîbetin mükâfatını düşünse, şükretse, o vakit her bir saati bir gün ibâdet hükmüne geçer. Kısacık ömrü uzun bir ömür olur. Hatta bir kısmı var ki, bir dakikası bir gün ibâdet hükmüne geçer. Hatta bir âhiret kardeşim, Muhacir Hâfız Ahmed isminde biz zatın müdhiş bir hastalığına ziyâde merak ettim. Kalbime ihtar edildi: “Onu tabrik et. Her bir dakikası birgün ibâdet hükmüne geçiyor.” Zaten o zat sabır içinde şükrediyordu…..

                                                                                  (Risale-i Nur Külliyatından)

            Ey biçâre hasta! Merak etme, sabret. Senin hastalığın sana dert değil belki bir nevi dermandır. Çünki; ömür bir  sermayedir gidiyor. Meyvesi bulunmazsa zayi olur. Hem rahat ve gafletle olsa, pek çabuk gidiyor. Hastalık, senin o sermayeni büyük kârlarla meyvedar ediyor. Hem ömrün çabuk geçmesine meydan vermiyor, tutuyor, uzun ediyor.. tâ meyveleri verdikten sonra bırakıp gitsin . İşte, ömrün hastalıkla uzun olmasına işareten bu darb-ı  mesal dillerde destandır ki; “ musibet zamanı çok uzundur, safa zamanı pek kısa oluyor.”

                                                                                  (Risale-i Nur Külliyatından)