Kur’an’da
da belirtildiği gibi yüce Allah, asırlar boyunca peygamberler
göndermiş, insanları onlar aracılığıyla gerçeği benimseyip yaşamaya
çağırmıştır. Kendilerine peygamber gelmemiş hiçbir topluluk ve ümmet
bulunmadığı Kur’an’da şöyle dile getirilmektedir: “(Geçmiş) her ümmet
içinde mutlaka bir uyarıcı peygamber bulunagelmiştir.” (Fatır 35/24),
“Allah’a and olsun ki biz senden önceki ümmetlere de peygamberler
göndermişizdir...” (Nahl 16/63).
Peygamberlik,
Allah vergisidir. Çalışma, ibadet ve taatla elde edilemez. Allah,
peygamberlik yükünü taşıyabilecekleri ve layık olanları bilir ve
dilediğini peygamber olarak seçer: “Bu, Allah’ın lütfudur. Onu
dilediğine verir...” (Cum’a 62/4). Bu seçimde mal, mülk, şan, şöhret ve
makam etkili değildir. Her konuda olduğu gibi peygamberlik konusunda da
orta yolu gözeten İslam, onları İlah mertebesine çıkartmamış, Allah’ın
elçisi ve kulu saymıştır. Biz, peygamberlerin vahiyle şereflendirilmiş
ve diğer insanlarda bulunmayan niteliklere sahip, seçkin kişiler
olduklarını kabul ederiz. Fakat onların hiçbirisinde Tanrılık özelliği
olmadığına, Allah’ın müsaadesi dışında fayda sağlama ve zararı giderme
güçlerinin bulunmadığına, Allah’ın bildirdikleri dışında gaybı
bilmediklerine inanırız (Maide 5/72-73, 75; A’raf 7/188; Tevbe 9/30).
Peygamberler
sadece dini tebliğle yetinmemişler, dinî esasları açıklamışlar, sonra
ümmetlerine öğretmişler, onları eğitip kötülüklerden arındırmışlardır.
Bu işleri yaparken davalarından taviz vermemişler, bu uğurda pek çok
eza ve sıkıntıya göğüs germişlerdir.
Kur’an-ı
Kerîm’de de bildirildiği gibi, peygamberlik Hz. Muhammed ile son
bulmuştur: “Muhammed sizin erkeklerinizden hiçbirinin babası değildir.
Fakat o, Allah’ın resûlü ve peygamberlerin sonuncusudur...” (Ahzab
33/40). Artık ondan sonra peygamber gelmeyecektir. O’nun getirdiği
mesaj da kıyamete kadar sürecektir.
|
